---

Digital Versatile Disc (DVD)

DVD miało trudny start. W roku 1995 zostały utworzone dwa konkurujące ze sobą standardy napęd w CD-ROM o wysokiej pojemności. Pierwszy standard Multimedia CD został wprowadzony i wspierany przez firmy Philips i Sony, natomiast drugi dysk Super Density (SD) był wprowadzony i wspierany przez firmy Toshiba, Time Warner i kilka innych. Jeżeli oba standardy trafiłyby na rynek, konsumenci mieliby problemy z wyborem jednego rozwiązania.

Obawiając się powtórzenia sytuacji ze standardami Beta i VHS, jaka miała miejsce na rynku kaset wideo, kilka organizacji, w tym Hollywood Video Disc Advisory Group i Computer Industry Technical Working Group, utworzyło konsorcjum mające na celu opracowanie standardu DVD. Konsorcjum opracowało jeden standard przemysłowy i odmówiło poparcia konkurencyjnym propozycjom. Obie grupy opracowały we wrześniu 1995 roku nowy typ dysku CD o wysokiej pojemności. Nowy standard łączył w sobie elementy obu zaproponowanych wcześniej standardów i został nazwany DVD, co na początku było skrótem od Digital Video Disc, ale szybko zostało to zmienione na Digital Versatile Disc (uniwersalny dysk cyfrowy). Jeden standard DVD pozwala uniknąć sytuacji konkurowania ze sobą standardów VHS i Beta. Pozwala również przemysłowi sprzętu i oprogramowania korzystać z jednego, ujednoliconego standardu.

Po uzgodnieniu szczegółów dotyczących zabezpieczeń przed kopiowaniem i innych kwestii, standardy DVDROM i DVD-Video zostały wprowadzone pod koniec roku 1996. Odtwarzacze, napędy i dyski były pokazane w styczniu 1997 na targach Consumer Electronics Show (CES) w Las Vegas, a w sklepach znalazły się w marcu 1997 roku. Pierwsze odtwarzacze kosztowały około 400 zł. Na początek udostępniono tylko 36 filmów, które można było kupić w siedmiu miastach (Chicago, Dallas, Los Angeles, Nowym Jorku, San Francisco, Seattle i Waszyngtonie), a dopiero w sierpniu 1997 roku rozpoczęła się powszechna sprzedaż. Po nieco trudnym starcie (w większości związanym z zabezpieczeniami przed kopiowaniem, których wymagały firmy filmowe i początkowym brakiem tytułów), wprowadzenie DVD okazało się ogromnym sukcesem. Standard ciągle się rozwija i dostępne są już urządzenia do odczytu i zapisu dysków DVD

Dolby Digital EX

Rozwinięcie standardu Dolby Digital. Pozwala na zastosowanie systemu głośnikowego typu 6.1 lub 7.1. Dodatkowo podłączanym głośnikiem jest tylny centralny (lub para głośników tylnych).

Każdy odtwarzacz DVD posiada wbudowany dekoder A/52, a dokładniej konwerter A/52 na Dolby Surround, tak aby można było podłączyć go do zwykłego telewizora (nie tracąc przy okazji możliwości uzyskania dźwięku przestrzennego). Najlepiej jest jednak zakupić 6 kanałowy wzmacniacz cyfrowy z dekoderem A/52 (Dolby Digital), który w pełni wykorzysta możliwości formatu.

---

Digital Theatre Systems (DTS)

Digital Surround to system kompresji dźwięku, opcjonalnie stosowany w płytach DVD, jego ID zostało wprowadzone do specyfikacji DVD w 1996. Z pewnego punktu widzenia jest to system podobny do Dolby Digital: kompresja stratna (chociaż algorytm nie ten sam co w DD), z PCM o częstotliwości próbkowania 48kHz, przy max. 24-bitowym próbkowaniu, jednak z powodu mniejszego stopnia kompresji uważa się, że oferuje on wyższą jakość dźwięku niż standardowo używany w płytach DVD Dolby Digital. Płyty z dźwiękiem zapisanym w DTS są swego rodzaju rarytasem.

DTS-ES (6.1)
Zarówno Dolby Digital EX jak i DTS-ES mają dodatkowy tylny głośnik, który umieszczony jest za plecami widza. W systemie Dolby Digital EX dodatkowy tylny kanał centralny jest tworzony na podstawie matrycy różnicowej kanałów surround. W systemie DTS-ES dodatkowy tylny kanał centralny może być zapisany jako osobny kanał lub jako sygnał różnicowy na kanałach surround.

---